ငိုလြယ္ရိႈက္ခက္တဲ႔ ဒဏ္ရာ

ျမိဳ႕ျပမနက္မွာ
က်ီးေတြအာေနလိုက္တာ။

ေတာက်ီးကန္းလား
ျမိဳ႕က်ီးကန္းလား
ခြဲျခားလို႔မရ စ႐ိုက္ေတြတူေနခဲ့ ။

အစာတစ္ခု ရဖို႔မ်က္စိအၿငိမ္မေန လက္အၿငိမ္မေန
လႈပ္ရွားမွ မုန္႔စားရ
ေခတ္ကိုက
အိပ္မက္ၾကီးတစ္ဆယ့္ေျခာက္ခ်က္္ ၾကံဳေန။

ဆင္ပါးစပ္နွမ္းပတ္ရသလို
ျဖည့္ဆည္းျခင္းေတြ မေလာက္င
အသံေလးပဲ တစ္ဆာဆာ
အာ အာ ေနရတယ္ ။

အာ အာေနရတာက
အားလို႕ယားလို႔ မဟုတ္
ေျပာမွသိ
ထိမွနာ ဆိုေတာ့
ခလုပ္မထိခင္ အမိ သိေအာင္
ေရွ႕အမွားသခၤန္းစာေတြ နိမိတ္ျပတာ
သတိထားဖို႔ပါ။

မွန္တာေျပာ ရြာျပင္ထုတ္က
ဟမၼဴရာဘီ ဥပေဒသလို
ယေန႔ထိ အသံုးျပဳေနေတာ့
အာ ေနတာေတြအေျဖမထုတ္
ေလာက္ေလးဂြေတြပဲ ထုတ္ထုတ္ျပ
ဒါကိုပဲ မင္းတို႔ေမာမွာစိုးတယ္ေျပာလို႔။

ေလသန္႔ေရသန္႔ တံဆိပ္ကပ္ ၾကရေတာ့
လမ္းေဘးက ေရအိုးစင္ေလးေတာင္ မတို႔ရဲမထိရဲ
ပိုးမႊားကင္းစင္ရဲ႕လား သံသယေတြနဲ႔
ဘဝေတြက
သူမယံုကိုယ့္သူမယံု
အနားနဲ႕ေဆးတည့္ေအာင္မေပးနိုင္ေသး။

ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ရာဇဝင္
သမိုင္းဆိုးေတြ ဆက္ခံေနခ်ိန္ေတာ့
ဆက္မမွားဖို႔
တို႔ေတြ အာ ျပေနရအံုးမယ္။

သိဂၤါလိႈင္ (ကဗ်ာေျမသား)